Πότε βλέπουμε ότι η καρυδιά διψάει

Η καρυδιά γενικά είναι δένδρο ανθεκτικό τόσο στην έλλειψη νερού όσο και στην υπερβάλλουσα ποσότητα του.

Όταν η υγρασία στις ρίζες του δένδρου δεν είναι αρκετή τότε το δένδρο παίρνει μια σειρά από μέτρα για να ελαχιστοποιήσει την κατανάλωση του.

Τα νεαρά φύλα, νεαροί βλαστοί και οι καρποί είναι τα πρώτα που θα δείξουν το πρόβλημα της έλλειψης νερού.

Έτσι αν προσέξουμε τα φύλα στις άκριες ενός διψασμένου δένδρου, κλείνουν και διπλώνουν προς το κέντρο τους. Οι νεαροί βλαστοί διπλώνουν και γυρίζουν προς τα κάτω οι άκρες τους.

Αυτά είναι τα πρώτα σημάδια ενός διψασμένου δένδρου.

Αργότερα θ ανεβάσουμε φωτογραφίες από διψασμένα δένδρα.

Στην παρακάτω φωτογραφία βλέπουμε τα νεαρά βλαστάρια σωστά ποτισμένου δένδρου.

Σε μια σωστά ποτισμένη καρυδιά
οι νεαροί βλαστοί κοιτούν προς τα πάνω
και τα φύλα είναι πλήρως ανοικτά

Το πότισμα της καρυδιάς

Το πότισμα της καρυδιάς εξαρτάται από πολλούς παράγοντες.

Αν το δένδρο είναι υπό σκιά αρκετές ώρες της ημέρας έχει λιγότερη ανάγκη από νερό.

Αν το υπέδαφος είναι μαλακό και υγρό η καρυδιά δεν έχει καθόλου ανάγκη από νερό (παρά μόνο όταν την φυτεύουμε αρχικά).

Η αρχική φύτευση επίσης είναι πολύ σημαντική μια και από αυτήν εξαρτάται η γρήγορη πορεία της ρίζας της καρυδιάς μας προς τα κάτω. (Η καρυδιά αναπτύσσετε προς τα κάτω περισσότερο παρά στα πλάγια).

Μια πολύ καλή πρόνοια που μπορούμε να έχουμε λάβει κατά την αρχική φύτευση της καρυδιάς μας είναι να έχουμε αρχικά σκάψει τον λάκκο μας όσο το δυνατόν πιο βαθύ και να έχουμε τοποθετήσει κάτω από το δένδρο κοπριά (χωνεμένη η φρέσκια) η φυτόχωμα. Αυτό θα βοηθήσει στην γρήγορη ανάπτυξη της καρυδιάς μας, αλλά και στο να συγκρατήσει ο λάκκος αυτός υγρασία για την ανάπτυξη της ρίζας της.

Γενικά ένας κανόνας είναι ότι αρχίζουμε με ελάχιστο νερό όταν η καρυδιά είναι μικρή, χρειάζεται περίπου κάθε τρεις μέρες λίγο νερό. Π.χ. αν η καρυδιά μας εχει ξεκινήσει από καρπό τοτε στην αρχή μπορούμε να ρίχνουμε ένα μονο ποτίρι νερό κάθε μέρα η μέρα παρα μέρα.

Όσο η καρυδιά μας μεγαλώνει μπορούμε να ποτίζουμε μια φορά την εβδομάδα, ανάλογα πάντα με τον τύπο του εδάφους μας. Από τον δεύτερο μ τρίτο χρόνο μπορούμε να ποτίζουμε και κάθε 15 μέρες, αυξάνοντας την ποσότητα, ανάλογα και με την ανάπτυξη της καρυδιάς μας. Περίπου 20 λίτρα σε κάθε πότισμα είναι απαραίτητα από τον δεύτερο τρίτο χρόνο, αν δεν βοηθάει και το έδαφος.

Αυτό που πρέπει να σημειώσουμε είναι ότι η καρυδιά είναι ανθεκτική σε πολλά, μεταξύ αυτών και στην έλλειψη νερού.

Αν το νερό δεν φτάνει την καρυδιά μας για τις καθημερινές ανάγκες της, θα ενεργοποιήσει μια σειρά από μηχανισμούς και δεν θα ξεραθεί. π.χ. το πρώτο που θα δούμε είναι τα φύλα της να γυρίζουν προς τα κάτω και να κλείνουν (έτσι η καρυδιά επιτυγχάνει να έχει λιγότερη εξάτμιση του νερού της) παράλληλα θα σταματήσει την ανάπτυξη στα άκρα της όπου θα δούμε μάλιστα ν αλλάζουν χρώμα τα νεαρά φύλλα που αναπτύσσονται στις άκρες των κλαδιών της. Γίνονται ελαφρά μελιτζανί, ενω όταν έχει όσο νερό χρειάζεται αυτά είναι δροσερά, τρυφερά και χρώματος ανοιχτό πράσινο.

Αν το νερό της καρυδιάς δεν ειναι αρκετό μπορεί το δένδρο να ρίχνει πρόωρα τους καρπούς του πριν αυτοί ωριμάσουν η να τα συρικνώνει και να μην εχουν το μέγιστο μέγεθος.

Άλλο ένα σύμπτωμα που μπορεί να δείτε στα καρύδια της καρυδιάς σας είναι το να προσβληθούν από σκουλήκι. Μου έκανε πάντα εντύπωση που έβλεπα σε διάφορα μέρη καρυδιές μεγάλες αλλά με όλα τους τα καρύδια σκουληκιασμένα. Οι γεωπόνοι το απέδιδαν αυτό στα έντομα και έτσι είχα πειστεί και εγώ μέχρι που διάβασα το βιβλίο του Γ. Κηπουρού όπου εξηγεί πόσο σημαντικό είναι το πότισμα και κατ επέκταση η πρόσληψη τροφής για δένδρα και φυτά.
http://www.peliti.gr/pages/embiries_kalliergiton.htm

Έτυχε επίσης εκείνη την περίοδο να βρεθώ σε ένα κτήμα που είχε μέσα καρυδιές και στο δίπλα ακριβώς οι καρυδιές σκουληκιάζανε τα καρύδια τους. Η διαφορά ήταν ότι το διπλανό κτήμα που σκουλίκιαζε τα καρύδια του, απλά δεν πότιζαν τις καρυδιές τους. Σε κανένα από τα δυο κτήματα δεν έπαιρναν μέτρα προστασίας για τις καρυδιές τους. Απλά στο ένα κτήμα τις πότιζα συστηματικά. Επίσης βρήκα σε ποτάμια καρυδιές που δεν σκουληκιάζανε τα καρύδια τους, παρ όλο που η δράση των εντόμων είναι πιο έντονη εκεί. Από την άλλη εγκαταλελειμμένες καρυδιές πάνω στα βουνά ενω φορτώνονται με καρύδια εν τούτης όλα σκουληκιάζουν.
Έτσι κατέληξα στο προφανές συμπέρασμα ότι την ασθένεια την γεννά και μόνος του ο εξασθενημένος οργανισμός (το λέει και η λέξη) αν δεν ποτίζεται η καρυδιά εξασθενεί. Αλλά ευτυχώς απέχει πολύ από το να ξεραθεί. Παίρνοντας όλα τα παραπάνω μέτρα η καρυδιά προστατεύεται και τουλάχιστον δεν ξεραίνεται εύκολα, αν παραμελήσουμε για χρόνια τις καρυδιές μας από νερό (ουσιαστικά τροφή, μια και νερό και τροφή είναι αλληλένδετα για τα φυτά και τα δένδρα).

Επίσης η ανάπτυξη της καρυδιάς εξαρτάται από το νερό που βρίσκει. Αν το νερό δεν είναι αρκετό φρενάρει την ανάπτυξη της και έτσι μπορεί να περάσει και ένα ολόκληρο καλοκαίρι και να έχει αναπτυχθεί ελάχιστα.

Αν η καρυδιά μας βρίσκει το νερό που χρειάζεται
τα φύλλα της είναι ανοιχτά και στις άκρες
παρατηρούμε νέα βλάστηση και ανάπτυξη.

Αν θέλουμε να βοηθήσουμε στην καλύτερη πρόσληψη νερού πρέπει να μεριμνήσουμε αυτό να δίνεται στο δένδρο μας σταγόνα - σταγόνα ώστε να μουσκεύει το υπέδαφος και όχι να ρίχνεται επιφανειακά στο έδαφος και μονοκόμματα.

20 Ιουλίου και η σιγκεκριμένη καρυδιά δεν εχει ανοίξει ακόμα απο την χειμερία νάρκη.
Η βλάστηση ειναι αδυναμη και τα φυλλα στις άκρες δυπλωμένα.
Τα καρύδια επίσης λιγοστά.
Ολα αυτά ειναι ενδείξεις οτι το δένδρο διψάει.
Οσο νερό και αν κάνει ο χειμώνας δεν ειναι αρκετό για το καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι ποτίζουμε τις καρυδιές μας συστηματικά και σταγόνα - σταγόνα.
Αν στην καρυδιά μας ριξουμε πολύ νερό (π.χ. με το λάστιχο, αυτό να απλώσει επιφανεικά και σε λίγες ωρες θα εξατμιστεί. Το δένδρο μας και πάλι θα διψάει. Το πότισμα της καρυδιάς αλλά και κάθε δένδρου ειναι αποτελεσματικό μόνο οταν γίνεται σταγόνα - σταγόνα και για πολλές ωρες).

Ένας εύκολος τρόπος για να τοποθετήσουμε το νερό κατευθείαν στο υπέδαφος ώστε με λίγο νερό να τροφοδοτήσουμε το ριζικό σύστημα της καρυδιάς και όχι τα ζιζάνια που αναπτύσσονται στο έδαφος γύρω από το δένδρο είναι να τοποθετήσουμε μια σωλήνα η ένα μπουκάλι κλαστικό του νερού, μέσα στο έδαφος.

Έτσι το νερό που θα ρίχνουμε μέσα σ αυτό θα ποτίζει λίγο - λίγο το ριζικό σύστημα της καρυδιάς και θα βοηθήσει αυτό να σκάψει βαθιά το υπέδαφος.

Το πότισμα της καρυδιάς κατευθείαν στο υπέδαφος

Κλάδεμα Καρυδιάς

Το Κλάδεμα της Καρυδιάς είναι εύκολο και σε κάποιες περιπτώσεις οχι απαρέτητο.

Το κλάδεμα εξασφαλίζει την καρποφορία και την αύξηση της παραγωγής στα περισσότερα δένδρα, το ιδιο και στην καρυδιά.

Το κλάδεμα της καρυδιάς δεν πρέπει να γίνεται μέχρι το κλάδεμα των ανθέων καθόσον αυτά σχηματίζονται στους βλαστούς του προηγουμένου έτους και όχι στη νέα βλάστηση.

Όλα τα φυλλοβόλα δένδρα κλαδεύονται το χειμώνα το ίδιο και η καρυδιά.
Είναι σημαντικό να έχουν σταματήσει να κυκλοφορούν έντονα οι χυμοί της καρυδιάς για να κλαδευτεί διαφορετικά το δένδρο πληγώνεται. Έτσι επιλέγουμε τους μήνες Νοέμβριο, Δεκέμβριο για το κλάδεμα της καρυδιάς ώστε να έχουμε πάρει τους καρπούς της και να έχουν πέσει τα φύλα της.

Στην καρυδιά οι σκελετικοί κλάδοι κλαδεύονται στο μισό του μήκους τους, όταν αυτό κυμαίνεται από 1,3-3,3 μέτρα.

Οι ποικιλίες καρυδιάς που φέρουν μεγάλη παραγωγή, κλαδεύονται πιο αυστηρά, για να μην μεταβληθεί η γωνία πρόσφυσης των σκελετικών κλάδων, λόγω του βάρους του φορτίου των καρυδιών που θα ωριμάσουν πάνω στο δένδρο.

Λάβετε υπ όψιν σας ότι όσο σκληρό και αν είναι το ξύλο της καρυδιάς όταν ξεραθεί και υλοτομηθεί, τόσο αντίθετα μαλακό είναι όλα τα χρόνια της ζωής του δένδρου.

Στις ορθόκλαδες ποικιλίες, οι βλαστοί του προηγούμενου έτους αποφεύγεται να κλαδεύονται, ενώ στις ημιορθόκλαδες συντέμνονται στο 1/4 του μήκους και στις πλαγιόκλαδες στο 1/3 έως το 1/2 του μήκους τους.

Οι γερασμένες καρυδιές ανανεώνονται κλαδεύοντας τους κύριους βραχύωνες στα 60-100 εκατοστά από τη βάση τους.
Από τα κλαδιά που θα σχηματιστούν τον επόμενο χρόνο, διατηρούμε μόνο όσα χρειάζονται για την επαναδιαμόρφωση του σκελετού των δένδρων.

ΚΛΑΔΕΜΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗΣ ΚΑΡΥΔΙΑΣ
*Κυπελλοειδές κλάδεμα καρυδιάς: 3-4 βραχίονες με 2 σκελετικούς κλάδους ανά βραχίονα
*κλάδεμα καρυδιάς τύπου Πυραμίδα: 4-5 βραχίονες κατανέμονται κάθετα και με οριζόντια κατεύθυνση

ΚΛΑΔΕΜΑ ΚΑΡΠΟΦΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΚΑΡΥΔΙΑΣ
Δεν διενεργείται συστηματικό κλάδεμα αλλά καθαρισμός.
Στις Mayette, Fraquette και Hartley αφαιρείται το 1/4 της νέας βλάστησης αν είναι ζωηρή.

Πηγή: Ειδική δενδροκομία, ακρόδρυα, πυρηνόκαρπα, λοιπά καρποφόρα.
Συγγραφέας: Κώστας Ποντίκης.

Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η καρυδιά και χωρίς να κλαδευτεί αποδίδει αρκετά.

Αξιοσημείωτο είναι ότι στις Ρώσικες χώρες που κάνουν μόνο ένα ασβέστωμα στις πωλλών ποικιλιών καρυδιές τους έχουν κάθε χρόνο μια αξιόλογη παραγωγή σε καρύδια. Σύμφωνα με τους Ρωσόφωνους καλιεργητές δεν έχει σημασία αν η καρυδιά σας κάνει λεπτόφλουδα καρύδια η σκληρόφλουδα. Δεν έχει σημασία αν οι καρποί της είναι μικροί η μεγάλοι. Το ίδιο προσβάλλονται από τα έρποντα ζωύφια όλες οι ποικιλίες της καρυδιάς. Η φυσική πρόληψη μπορεί να επιτελεστεί με πολλές παραδοσιακές συνταγές. Το κλάδεμα της καρυδιάς θα δώσει περισσότερη παραγωγή σε καρπούς αλλά κυρίως πρέπει να φροντίσετε μια τυπική περιποίηση του δένδρου. Γενικά η καρυδιά είναι σκληρό δένδρο και δεν χρειάζεται πολλά. Η αξιοποίηση των εκτάσεων με καλλιέργειες όπως της κρανιάς, της τρούφας, της καστανιάς και της καρυδιάς, μπορεί να εξασφαλίσει ικανοποιητικό εισόδημα. Επιπλέον, οι καλλιέργειες αυτές δεν επιβαρύνουν το περιβάλλον με φυτοφάρμακα και λιπάσματα, συμβάλλουν στη συγκράτηση των νέων στον τόπο καταγωγής τους, κοντά στους δικούς τους και δυναμώνουν την περιφέρεια, όπου αναμφισβήτητα το επίπεδο διαβίωσης είναι πολύ υψηλότερο σε σχέση με τα βεβαρημένα αστικά κέντρα.

Καρυδιά: Κοπή και φύλαξη του δένδρου της καρυδιάς

Καρυδιά: Κοπή και φύλαξη του δένδρου της καρυδιάς

Η καρυδιά είναι ένα από τα καλύτερα και ακριβότερα δένδρα.

Στην κορυφή της παγκόσμιας ζήτησης είναι οι καρυδιές του Καυκάσου και δικαιολογημένα.

Κατ΄ αρχάς ο χειμώνας είναι η καλύτερη εποχή για να κοπή το δέντρο είναι κατάλληλος γιατί τότε οι χυμοί της καρυδιάς δε κυκλοφορούν.

Αμέσως μετά που μαζεύουμε τους καρπούς της και ρίχνει τα φύλα της. (Οκτώβριο +).

Καλό είναι για να αποθηκευτεί η κομμένη καρυδιά να πάει στο πριόνι να τετραγωνιστεί (η ότι άλλο βολεύει), και να φυλαχτεί σε σημείο που να αερίζεται καλά.

Οι σανίδες της κομμένης καρυδιάς πρέπει πλέον να τοποθετηθούν επάνω σε παλέτα και να στοιβαχτούν με τρόπο που να περνά ο αέρας ελεύθερα γύρω από όλα τα κομμάτια που αποθηκεύσαμε.

Οι τομές των σανίδων πρέπει να περαστούν με κερί για να μη σκιστούν (shrinking).

Όσο για τα χοντρά κλαδιά, και βέβαια είναι καλά. Ξύλο είναι και αυτά. Φυσικά ο κεντρικός κορμός έχει πιο ωραία νερά που φτιάχνει εκπληκτικής φυσικής ομορφιάς μικροαντικείμενα όπως κοντάκια όπλων, ακριβά και καλά ακουστικά μουσικά όργανα και άλλα. Ο κορμός της καρυδιάς έχει τους λιγότερους ρόζους, εν αντίθεση με την ρίζα της.

Να προσθέσουμε ότι παραδοσιακά ο κόσμος προτιμούσε την περίοδος του χειμώνα την κοπή της καρυδιάς, αλλά σύμφωνα με τους παλιούς πρέπει να κοπεί όταν το φεγγάρι είναι στη λίγωση, γιατί διαφορετικά θα γεμίσει ξυλοφάγα έντομα και πάει για καυσόξυλα. Επίσης, εκεί που θα την αποθηκεύσετε να μην έχει υγρασία και να μην τη βλέπει ήλιος γιατί θα σκεβρώσει πολύ. Είναι πολύ σημαντικό το κομμένο δένδρο να στεγνώσει φυσιολογικά και ομαλά.

Εξαιρείται τέλος Γενάρη / αρχές Φλεβάρη: Γενάρη μήνα (με το παλιό ημερολόγιο!) κλάδευε, φεγγάρι μην κοιτάζεις.

Δεν είμαι σίγουρος, αλλά νομίζω ότι αυτό το έλεγαν οι παλιοί σε ότι αφορούσε το κλάδεμα για την καλλιέργεια των δέντρων. Από όσο γνωρίζω η λίγωση του φεγγαριού είναι κανόνας για την κοπή ξύλων επιπλοποιίας. Έτσι το θέμα αυτό θέλει περισσότερο ψάξιμο. Αλλά νομίζω ότι μαζί πάνε αυτά. Αν κλαδέψεις όταν κυκλοφορούν οι χυμοί, οι κοψιές "δακρύζουν" από το πολύ νερό και το δέντρο αποδυναμώνεται, ενώ η ξήρανση του φουσκωμένου από τους χυμούς ξύλου καθυστερεί και η μάζα του σχίζεται από τη συρρίκνωση. Αλλά και τα ξύλα που θα προκύψουν δεν πρέπει να τα φάει το σκουλήκι, πρέπει να μείνουν ατόφια ως τον επόμενο χειμώνα που θα μπορέσουν να αξιοποιηθούν καιγόμενα.

η λίγωση του φεγγαριού είναι ιδιωματισμός. Σημαίνει στο λιγόστεμα της Σελήνης, στη φάση του τελευταίου τέταρτου δηλαδή.

Στη Κύπρο λένε ότι κόβουμε τα δέντρα όταν υπάρχει ΄καλοφεντζιά΄ που είναι το αντίστοιχο της λίγωσης. Όσο για το αν θα κόψουμε το Γενάρη η το Φλεβάρη, η ιδανική εποχή είναι από μέσα Οκτωβρίου μέχρι μέσα Δεκεμβρίου. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ: ΠΑΝΤΑ ΑΦΑΙΡΕΙΤΑΙ Ο ΦΛΟΙΟΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΕΝΗΣ ΚΑΡΥΔΙΑΣ ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΓΙΝΕΤΑΙ εστία μικροβίων και παρασίτων.

Την επίδραση αυτή του φεγγαριού για την κοπή και το κλάδεμα των δένδρων, την αναφέρουν και οι Ευρωπαίοι των βιολογικών καλλιεργειών (βιοδυναμική καλλιέργεια, Demeter κλπ.), κάπως όμως διαφορετικά: εκείνοι δεν βλέπουν γέμισμα και λίγωμα του φεγγαριού αλλά «ανερχόμενο και κατερχόμενο» φεγγάρι, παρατηρώντας το αζιμούθιο της τροχιάς του, πώς αλλάζει από μέρα σε μέρα. Παρατηρώντας πριν λίγα χρόνια τη σχέση μεταξύ των δύο, βρήκα σχεδόν πλήρη ταύτιση των περιόδων. Η τριχοειδής τάση πάντως, στα δέντρα, όση επίδραση και αν έχει, παραμένει πάντα σταθερή στο χρόνο γιατί δεν σχετίζεται με τη βαρύτητα. Για την επόμενη άνοιξη και καλοκαίρι σκοπεύω, αν τα καταφέρω, να κρατήσω ημερολόγιο αύξησης του μήκους των βλαστών των δέντρων ανά εβδομάδα, για να το συγκρίνω με τις φάσεις της σελήνης.